തിരുവല്ലയിലെ മഴക്കാല ജീവിതം

പത്തനംതിട്ട ജില്ലയിലെ തിരുവല്ല ടൌണില്‍ MCA പഠിക്കുന്ന കാലം . പ്രശസ്തമായ MACFAST കോളേജ് ആണ് ആസ്ഥാനം . നല്ല മഴക്കാലം ആണ് , പുറത്തു ഇറങ്ങാന്‍ പറ്റുനില്ല. രാവിലെകളില്‍ ഉറക്കം എഴുനേല്‍ക്കാന്‍ പോലും തോന്നില്ല . ഞങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്നിടത്ത് റബ്ബര്‍ തോട്ടം ഉള്ളത് കൊണ്ട് തണുപ്പും കൂടുതലാണ് . പിന്നെ ഹോസ്ടലും കോളേജും അടുത്തടുത്ത്‌ ആയതു കൊണ്ട് മാത്രം കോളേജില്‍ പോകാറുണ്ടായിരുന്നു. കൂടുതല്‍ കുട്ടികളും ഹോസ്റ്റലില്‍ ആയതു കൊണ്ട് ക്ലാസ്സ്‌ മുറപോലെ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . അത് മാത്രമല്ല എല്ലാരേയും കണ്ടു വിശേഷങ്ങള്‍ ഒക്കെ ചോദിചില്ലേല്‍ മനസിന്‌ ഒരു വല്ലായിമ ആണ് .

അടുത്ത വീട്ടിലെ ചേച്ചി ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ അന്നധാതാവ് . രാവിലെ ഒരു കട്ടന്‍ പതിവായിരുന്നു . കട്ടനും കഴിച്ചു വീണ്ടും ഒരു ഉറക്കം ആണ് 8.30 വരെ . വീടുകളില്‍ നിന്ന് പഠിച്ചിരുന്ന കുറച്ചു മാന്ന്യന്‍മാര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്റെ ക്ലാസില്‍ , അങ്ങനെ പറയാന്‍ കാരണം ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്ന് പഠിക്കുന്നവര്‍ തെമ്മാടികളും കൊള്ളരുതാത്തവരും ആണെന്ന് ആണല്ലോ പൊതുവേ , അങ്ങനെ എല്ലാ മാന്യന്മാരും സുന്ധരന്മാരവാന്‍ രാവിലെ ഹോസ്റ്റലില്‍ വരുന്നത് ഒരു പതിവായിരുന്നു (ശ്രീറാം ,സഞ്ജു , ബിനു , സജിത്ത് , ഹരിലാല്‍ , എസ്തു ......). അപ്പോഴാണ് ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും ഉറക്കം ഉണരുന്നത് . പിന്നെ ഒരു ഉത്രടപാച്ചില്‍ , ഒരിക്കലും ഞങ്ങള്‍ സമയത്തിന് ക്ലാസ്സില്‍ കയറാറില്ല , വെള്ളം ഇല്ലായിരുന്നു , കറന്റ്‌ ഇല്ലായിരുന്നു അങ്ങനെ ഓരോ ദിവസം ഓരോ കാരണങ്ങള്‍ . മുന്നില്‍ കൊച്ചുമോന്‍ ഉണ്ടേല്‍ പിന്നെ ധൈര്യം ആയി . പിന്നെ പിന്നെ അദ്ധ്യാപകരും അത് ശീലിച്ചു തുടങ്ങി..

മൂന്നാം നിലയിലുള്ള എന്റെ ക്ലാസ്സമുറിയിലെ ജനലുകള്‍ തുറന്നിട്ടാല്‍ വിശാലമായ കണ്ടം കാണാം , ഒരിക്കല്‍ കൃഷി ചെയ്തിരുന്ന സ്ഥലം ആണ് ,ഇന്നു വെറുതെ ചതുപ്പ് നിലമായി കിടക്കുന്നു . മഴക്കാലത്ത് ചതുപ്പ് ഒരു കായലായി രൂപപെടും . പൊടി മീനിനെയും പച്ചതവളയെയും പിടിക്കാന്‍ വരുന്ന നാട്ടുകാരുടെ ബഹളം ആണ് പിന്നെ . ജനലരുകില്‍ ഇരുന്നു ഇതെല്ലാം വീക്ഷിക്കുന്നത് എന്റെ ഒരു ശീലം ആയിരുന്നു, എന്റെ മാത്രമല്ല ഒരുപാട് പേരുടെ . മഴയോട് വല്ലാതോരടുപ്പം ആണ് എനിക്ക് അത് കൊണ്ട് മഴ ഉള്ള സമയങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ ജനലരുകില്‍ മാത്രമേ ഇരിക്കുകയുള്ള് അതും തുറന്നിട്ട ജനലരുകില്‍ . നേര്‍ത്ത മഴത്തുള്ളികള്‍ ശരീരത്തില്‍ പതിക്കുമ്പോള്‍ ഈസ്റ്റ്‌ കോസ്റ്റ്‌ വിജയന്‍റെ പ്രണയ ഗീതങ്ങള്‍ ആണ് മനസ്സില്‍ നിറയുന്നത് . കാറ്റതു തിമിര്‍ത്തു പെഴുന്ന മഴയും ആടി ഉലയുന്ന റബ്ബര്‍ മരങ്ങളും വിശാലമായ കണ്ടവും കൊച്ചു തോണിയും കണ്ടതിനു കുറുകെ ഉള്ള പഞ്ചായത്ത് നടവഴിയും അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന കാലികൂട്ടങ്ങളും കൂടി ആ പ്രദേശത്തിന് ഒരു അഭൌമിക സൗന്ദര്യം ചാര്‍ത്തികൊടുത്തിരുന്നു . ആ നിമിഷങ്ങളില്‍ ഞാനും വേറൊരു ലോകത്തില്‍ ആയിരിക്കും . അവിടെ നിന്നും തിരികെ വരണമെങ്ങില്‍ വിന്‍ മാത്യു സാറിന്റെ , സ്മിത മിസ്സിന്റെ , വാണി മിസ്സിന്റെ ചോക്കേര് കിട്ടണം പൊതുവേ ഉറങ്ങിയാല്‍ പോലും ആരും വിളിക്കാറില്ല പിന്നെ വല്ലപ്പോഴും സ്നേഹം കൂടുമ്പോള്‍ മാത്രം .

മഴക്കാലങ്ങളില്‍ ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് ഹോസ്റ്റലില്‍ വന്നു രണ്ടെണ്ണം വീശി ചീട്ടും കളിച്ചിരിക്കാന്‍ എന്ത് രസം ആണെന്നോ ? ഞങ്ങള്‍ ഇടയ്ക്കു അങ്ങനെ ഇരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു . ഗുലാം പെരിശ് അഥവാ 28. വല്യ വാശി കളിയാ , കൂട്ടത്തില്‍ മിടുക്കന്‍ ജഗന്‍ എന്ന ജഗ്ഗു തന്നെ . പക്ഷേ ജഗന്‍ അടിക്കതില്ല ആള് നീറ്റ്‌ ആണ് . കളി നീണ്ടു പോകുമ്പോള്‍ വീണ്ടും സാധനം എത്തുകയായി . കളിക്കിടയില്‍ ലുട്ടുവിന്റെ വക കുറയെ ബഡായികലുമ് , ഡിനിലിന്ടെയുമ് കൊച്ചു മോന്റെയും വക കുറച്ചു തമാശകളും അങ്ങനെ നല്ല മൂഡ്‌ എത്തിയാല്‍ പിന്നെ അന്ന് എങ്ങോട്ടാ പോവുക എന്നു പറയാന്‍ പറ്റില്ല . പെട്ടെന്ന് പ്ലാന്‍ ചെയ്യുന്നു ഉടനെ പുറപെടുന്നു അതാണ് ഞങ്ങള്‍ . കൂടുതലും പോയിട്ടുള്ളത് മൂന്നാര്‍ വാഗമണ്‍ എന്നീ സ്ഥലങ്ങളില്‍ ആണ് .

ഒരിടത്തും പോകാന്‍ പറ്റിയില്ലേലോ അന്ന് ഷാജി ചേട്ടന്റെ (ഞങ്ങള്‍ താമസിക്കുന്ന വീടിന്റെ ഉടമസ്ഥന്‍ ) പാവപെട്ട ഏതെങ്ങിലും ഒരു കോഴി ഞങ്ങളുടെ തീന്‍ മേശയില് ഉണ്ടാവും . പൊടി പോലും ഇല്ല കണ്ടുപിടിക്കാന്‍ എന്നു പറഞ്ഞത് പോലെ ആണ് കാര്യം . അതിനു വില്ലന്‍ Dixon തന്നെയാ . ശബ്ദം പുറത്തു വരാതെ കോഴിയെ പിടിക്കാനും കൊല്ലാനും , അത് മാത്രമോ ഒരു പൂട പോലും അവശേഷിക്കില്ല തെളിവിനു , എല്ലാം വളരെ ഭദ്രം ആയി കത്തിച്ചു കളയും. പിന്നെ അന്ന് ചിക്കന്‍ കറി ആന്‍ഡ്‌ ചപ്പാത്തി കൂടെ ലിക്കര്‍ . നീണ്ടു നീട്‌ പോകുന്ന രാത്രികള്‍ പുലരുമ്പോള്‍ ഉറക്കം . രാവിലെ ഷാജി ചേട്ടന്റെ അമ്മ കോഴിയെ നോക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ അടുത്ത് ചെന്ന് എന്ത് പറ്റി അമ്മേ എന്നു ഒരു ചോദ്യം .

മഴക്കാലത്ത് രാത്രിനേരങ്ങളില്‍ പൊതുവേ ഹോസ്റ്റലില്‍ കറന്റ്‌ കാണാറില്ല . കോളേജില്‍ ജനെരേട്ടൊര് ഉളത് കൊണ്ട് പുലരുവോളം കോളേജില്‍ തന്നെ ആയിരിക്കും (college computer lab). അത് കഴിഞ്ഞു റൂമിലോട്ടു വരുന്ന വരവ്, തിരികെ എത്തിയാല്‍ എത്തി എന്നേയുള്ളു . കുറ്റാകൂരിരുട്ടു വലതു വശത്ത് റബ്ബര്‍ മരങ്ങളും അതിനു താഴെയായി കറന്റ്‌ കമ്പിയും . മഴ നന്നഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന റബ്ബര്‍ മരങ്ങള്‍ കാറ്റു കൂടെ അടിച്ചാലോ അപ്പൊ നിലം പോത്തും . അത് ലൈന്‍ കമ്പിയുടെ മുകളില്‍ തന്നെ കൃത്യമായി വീഴും . ഭാഗ്യം ഉണ്ടേല്‍ നമ്മുടെ തലയിലോട്ടും . കറന്റ്‌ അടിച്ചു ചാകുമോ തലയില്‍ മരം വീണു ചാകുമോ എല്ലാം ഈശ്വരന് മാത്രം അറിയാം . ഒരു മൊബൈല്‍ ടോര്‍ച്ചും പിടിച്ചാണ് രാത്രിയിലെ നടത്തം. ഒരു ഉദേശം വച്ചാണ് പൊതുവേ നടത്തം . പിന്നെ നല്ല ധൈര്യം ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഒരുമിച്ചാ എല്ലാരും ലാബില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങുന്നത് . dinile നീ ഒന്ന് കുനിഞ്ഞു നടന്നോ ലൈന്‍ കമ്പി ഒന്നും തലയില്‍ തട്ടണ്ട കൊച്ചുമോന്റെ സ്ഥിരം ഡയലോഗ് ആണ് ഇപ്പോള്‍ വെറുതെ ഓര്‍ത്തുപോയി .

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം ഞങ്ങള്‍ കണ്ടതിനടുത്തു പോയി , എനിക്ക് കുറച്ചു നീന്ദല് അറിയാവുന്നത് ഞാന്‍ അല്‍പ്പം ജാടയൊക്കെ കാണിച്ചു അങ്ങനെ നില്‍ക്കയായിരുന്നു . നോക്കിയപ്പോള്‍ കരയില്‍ ഒരു ഫൈബര്‍ വള്ളം കിടക്കുന്നു . ഞാന്‍ കൊച്ചുമോനെയും വിളിച്ചു അതില്‍ കയറി ഒന്ന് ചുറ്റി . എല്ലാരും കരയില്‍ വളരെ ആകാംഷയോടെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു .കൊച്ചുമോന് ബാലന്‍സ് ചെയ്യാന്‍ പറ്റാത്തത്കൊണ്ട് അവനെ കരയില്‍ ആക്കി ഞാന്‍ രു ലോങ്ങ്‌ ജേര്‍ണി തുടങ്ങി അടുത്ത കരയിലോട്ടു.വളരെ പതുക്കെ കായലിന്റെ ഭംഗി ഒക്കെ ആസ്വദിച്ചു സിനിമ സ്റ്റൈലില്‍ . എല്ലാരുടെയും മുന്നില്‍ ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് എന്തൊക്കെയോ ആയതു പോലെ എനിക്ക് തോന്നി . അഹങ്കാരതിന്ടെ കൊടുമുടിയില്‍ ഞാന്‍ എത്തിയ നിമിഷം . അടുത്ത കരയില്‍ നിന്നും ഒരു നാട്ടുകാരന്‍ എന്നെ വിളിച്ചു . ഞാന്‍ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ അങ്ങോട്ട്‌ വള്ളം അടുപ്പിച്ചു . മോനെ നീന്ദല് ഒക്കെ അറിയാമോ? അറിയാം ചേട്ടാ . വള്ളം എവിടെന്ന എടുത്തേ ? അവിടെ കെട്ടി ഇട്ടിരുന്നു ഞാന്‍ എടുത്തു . കെട്ടി ഇട്ടിരുന്നാല്‍ നീ എടുക്കോ ? രംഗം വഷളാകും എന്ന് അറിഞ്ഞ ഞാന്‍ വള്ളം കരയില്‍ അടുപ്പിക്കാതെ നിന്നു. ദൂരെ നിന്നും എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ എല്ലാം നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . കായും പുയും ചേര്‍ത്ത് അവന്‍ എനിക്കിട്ടു ഒന്ന് രണ്ടു വിളിച്ചു . അപ്പോള്‍ എനിക്ക് മനസിലായി ഇതു അവന്റെ വള്ളം ആണെന്ന് . പിന്നെ അവന്മാര്‍ക്ക് നമ്മളോട് പണ്ടേ കുറച്ചു കലിപ്സ് ഉണ്ട് . വള്ളം കൊണ്ട് ഇടടാ എന്ന് ഒരു അലര്‍ച്ചയും . കേട്ട പാതി കേള്‍ക്കാത്ത പാതി ഞാന്‍ റിവേഴ്സ് ഗിയര്‍ ഇട്ടു. പിന്നെ ഒരു നൂറു നൂറ്റി ഇരുപതു സ്പീഡില്‍ ഞാന്‍ തിരികെ എത്തി . ഒരു ചാപ്ലിന്‍ സ്റ്റൈല്‍ . കരയില്‍ നിന്ന എല്ലാര്ക്കും മനസിലായി എന്തൊക്കെയോ നടന്നു എന്ന് പക്ഷെ എന്താ വിളിച്ചതെന്ന് ഞാന്‍ ആരോടും പറഞ്ഞില്ല . എന്‍റെ അഭിമാനം പോകില്ലേ ? എന്തായാലും മുകളിലെത്തിയ ഞാന്‍ അതിലും പെട്ടെന്ന് താഴെ എത്തി . സന്തോഷം ആയി . പിന്നെ എന്‍റെ കൂട്ടുകാരന്മാര്‍ക്ക് ഒരു ആഴ്ചത്തേക്ക് പറയാനുള്ള കഥ ആയി .

നാട്ടില്‍ മഴകാലം ആണെന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഈ മരുഭൂമിയില്‍ ഇരുന്നു എന്‍റെ മനസ് കൊതിക്കാറുണ്ട് മഴ തിമിര്‍ത്തു പെയ്യുന്നത് കാണാന്‍ ,റബ്ബര്‍ മരങ്ങള്‍ ആടിയുലയുന്നത് കാണാന്‍ , നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന കണ്ടം കാണാന്‍ , ഒന്ന് തോണി തുഴയാന്‍ , മഴയത്ത് ബെന്ചെട്ടന്റെ കടയില്‍ വന്നു ഒരു കട്ടന്‍ അടിക്കാന്‍ , കാവാലതുപൊയി പൊടിമീന്‍ കഴിക്കാന്‍ , വെറുതെ മഴ നനയാന്‍ അങ്ങനെ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ഒരു നീണ്ട നിര ....

ഇനി പഴയ പോലെ ഒരു കാലം ഉണ്ടാവുമോ ? ഇനിയും മഴക്കാലങ്ങള്‍ വരട്ടെ തോണിയും തുഴഞ്ഞു നടക്കാന്‍ പുതിയ തലമുറ വരട്ടെ അവരും ആസ്വദിക്കട്ടെ നമ്മുടെ മഴക്കാലങ്ങള്‍
കൂട്ടത്തില്‍ ഓര്‍മ്മകള്‍ അയവിറക്കി ഞാനും ജീവിക്കട്ടെ എവിടെ ഈ മരുഭൂമിയില്‍
ഇതുപോലെ നല്ല നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ച കൂട്ടുകാരെ നിങ്ങള്ക്ക് നന്ദി ഒരു ആയിരം നന്ദി